• blog
  • Ik heb veel geduld, maar hebben we ook de tijd?

Ik heb veel geduld, maar hebben we ook de tijd?

‘Geduld is een schone zaak.’ 
Een uitspraak van mijn moeder. Wanneer je van mijn generatie bent, herken je deze wijze les mogelijk.

Nu is een vrijwilligersvraag op mijn pad gekomen en dat maakt dat ik nu tijdelijk ondersteuning geef op een basisschool, in een schakelklas met Syrische kinderen. Onderdeel van een reguliere basisschool die zich beschikbaar heeft gesteld om deze kinderen te ontvangen, te onderwijzen, primair onze taal te leren en onze ‘mores’ ofwel omgangsvormen en regels te duiden. (Ik vraag me ondertussen af of wij autochtonen deze ‘mores’ zelf eenduidig interpreteren, maar daar wil ik deze blog niet aan wijden.)

De inzet van deze kinderen is bewonderenswaardig. Als leek kijk ik de hele ochtend om mij heen… Een jongetje van 7 jaar leefde 4 maanden geleden nog in de stad Aleppo en zit nu in de schoolbanken Nederlandse woordjes te leren (spreken, schrijven en begrijpen). En dat terwijl hij de situatie waarschijnlijk nog niet begrijpt. Andere kinderen zijn gedreven om alle opdrachten snel af te maken. Het lijkt erop dat ze hier een stukje eigenwaarde aan ontlenen. Weer andere kinderen kunnen de rust niet vinden om stil te zitten, kunnen zich niet focussen, je ziet ze wegdromen. En dan zijn er ook kinderen die op een onverwacht moment ervaringen uit de oorlog gaan vertellen. Emotieloos en tussen de bedrijven door.

Alle leerstof (binnen 2 jaar moeten deze kinderen mee kunnen komen op het niveau wat hoort bij hun leeftijd!) staat voortdurend onder druk. Taalachterstand, verwerking van oorlogsgeweld en/of de vluchtroute, verlies, angst, onbegrip, sociale acceptatie en vele andere aspecten (voor een zondagskind als ik niet voor te stellen) vragen om aandacht, voordat er intensief geleerd kan worden. Leerkrachten, onderwijsassistenten hebben veel geduld… maar hebben zij ook de tijd om de juiste aandacht aan de juiste zaken te geven? Los van de kennis die deze problematiek vraagt?

Ik voel elke dag een dilemma. Ga ik voor de lesstof die binnen twee jaar op ons niveau moet zijn of ga ik voor geduld en aandacht voor het individuele kind? Zijn geduld en individuele aandacht nu valkuilen in onze snelle en georganiseerde samenleving? En dan denk ik niet alleen aan de ontmoeting met deze vermoeide vluchtelingen, maar ik kijk ook naar de dagelijkse samenwerking met elkaar.

‘Verbinden’ is de afgelopen jaren een toverwoord geworden in het ontwikkelen van mensen. Gelijktijdig vraagt verbinden om tijd en oprechte aandacht, liefdevolle aandacht. En zo komen we in een spagaat. Hoe ziet verbinden eruit? Waarom zouden we verbinden? ‘Gewoon je werk doen’ is wel zo makkelijk. ‘Gewoon’ je lesprogramma volgen en hopen dat de kinderen volgen. ‘Gewoon’ samenwerken met je collega’s in ongeacht welke bedrijfstak zonder dat de onderkant ijsberg besproken hoeft te worden.

Ik geloof dat geduld een kwaliteit is. Misschien dat welvaart eronder moet lijden, maar welzijn wordt vergroot. Dus daarom kies ik voor geduld en begrip voor de ander. Hoe doe jij dit?